|
|
|
| La Cadena -tijdschrift voor Argentijnse tango, No 91, oktober 2003 |
Tango Varon
Porteña in hart en nieren Sandra Luna werd in 1966 in Buenos Aires geboren. Zij maakte haar debuut als zangeres in het TV programma Grandes valores del Tango. In 1983 trad ze samen met pianist Atilio Stampone op in club 'Caño 14', wat een fraai contrast maar ook verrassende harmonie tussen twee verschillende tango generaties opleverde. Later zong ze samen met Roberto Goyeneche op vele plaatsen in Argentinië en maakte toernees door de Verenigde Staten, Spanje en Japan. Vorig jaar toerde ze door België en ons land.
Op de CD Tango Varón wordt ze begeleid door haar trio, dat met bandoneon, gitaar en cello een verrassende bezetting kent. Op enkele nummers wordt het trio versterkt met viool en piano en zelfs percussie. Sandra Luna weet haar warme stemgeluid op een intrigerende manier te combineren met de verschillende klankkleuren van de instrumenten. Soms met een vol geluid door het volledige ensemble, maar ook vaak met een heel subtiele begeleiding door alleen piano, gitaar, of cello.
Na de eerste twee stukken Tango Varon en Carritos Cartoneros in volledige bezetting, volgt Milonga Triste, sinds de uitvoering door Hugo Díaz in Sally Potters film The Tango Lesson geliefd, maar ook als te sentimenteel door sommigen verguisd. Ik vind Díaz geweldig, maar deze uitvoering mag er ook zijn. Uiterst gevoelig, prachtig gefraseerd gezongen met een zeer muzikale ondersteuning door achtereenvolgens gitaar, cello en bandoneon. Dan Ché Bandeneon, met inderdaad alleen bandeneonbegeleiding. A Un Semejante en El Gordo Triste volgen, en Duo Criollo met aanvankelijk alleen gitaar en later aangevuld door cello. De harmonie tussen Luna's stem en de twee instrumenten is wonderbaarlijk. In La Canción Desesparada is het hele orkest weer van de partij, maar in Viejo Gringo moet Sandra zich meten met een concertvleugel. Ook dat werkt, al wordt de klankkleur meer jazzy dan tango. De cello en de gitaar zijn weer de smaakvolle begeleiding in Soledad, aangevuld met de rest van musici in En Un Recodo Del Tiempo. Het twaalfde nummer op de cd vormt voor mij het absolute hoogtepunt: Lejana Tierra Mía, een stuk dat me al eerder ontroerde in de uitvoering op de lp El rey del tango van Carlos Acuña. De cellist laat zijn instrument werkelijk op een hartverscheurende wijze huilen en klagen en vormt een wonderschone combinatie met Sandra Luna's emotievolle stem: kippenvel!
Daarna een qua stemming enigszins abrupte overgang naar de milonga Me Llaman Luna (met percussie), gevolgd door Que Nadie Sepa Mi Sufrir, een met enthousiasme gespeelde wals. De cd wordt in stijl afgesloten met Y Ahora Qué Haré, het hele orkest pakt nog eens uit en het gloedvolle timbre van Luna's stem doet de rest.
Goed, Carlos Gardel blijft natuurlijk 'El Rey', maar Sandra Luna zou zeker niet detoneren in zijn hedendaagse hofhouding...
Sandra Luna, Tango Varón www.worldconnection.nl
Cd presentatie 12 november in Amsterdam
© La Cadena 2003 - www.lacadena.nl
|
|
|
 | | Photo Gallery
|  |
|
